Historia pizzy neapolitańskiej sięga początków XVIII w., a według niektórych nawet wcześniej. Pizza neapolitańska (wł. pizza napoletana) uznawana jest za pierwszą oryginalną pizzę. Była wówczas jedzeniem dla ubogich, przyrządzanym na ulicach przez tzw. pizzaioli. Wyjątkowy smak potrawy sprawił, że jej popularność szybko przekroczyła granice ubogich dzielnic Neapolu. Pizza stała się ulubionym daniem królowej Neapolu, Marii Karoliny Habsburg. Zaczęto ją również wypiekać także na dworze króla Ferdynanda IV.

Nieco później, w 1889 roku, w Neapolu rozpoczęła się historia współczesnej Margherity. Dokładnie tej samej, której można dziś skosztować m.in. w N’Pizzy i w Nolio. Stworzył ją znany lokalny pizzaiolo Raffaele Esposito, dla uczczenia królewskiej pary, przebywającej w tym czasie na wakacjach w Neapolu. Król Umberto I i jego żona królowa Małgorzata Sabaudzka (Margherita di Savoia) zostali poczęstowani trzema różnymi pizzami. Jednak najbardziej przypadła im do gustu pizza ze składnikami reprezentującymi narodowe barwy Włoch – z pomidorami, mozzarellą i bazylią.

Raffaele Esposite zadedykował tę pizzę królowej, nazwał ja Pizza Margherita. Tym samym ustanowił znany do dziś standard jej wypieku oraz ustanowił jednoznacznie Neapol jako światową stolicę pizzy.

Pizza neapolitańska, po wieloletnich staraniach Stowarzyszenia Prawdziwej Pizzy Neapolitańskiej AVPN z Neapolu, została w 2010 r. oficjalnie uznana za wyrób tradycyjny, z certyfikatem Gwarantowanej Tradycyjnej Specjalności (ang. TSG, czyli traditional speciality guaranteed). Można ją wyrabiać tylko wg ściśle określonej receptury i z zastosowaniem odpowiednich produktów.

W 2017 roku pizza neapolitańska została wpisana na listę światowego niematerialnego dziedzictwa ludzkości UNESCO.

Historia pizzy neapolitańskiej
Historia pizzy neapolitańskiej